امام کاظم می‌ٔفرماید: بهترین دختران کسی است که او را دوست داشته باشی، عاقل هم باشد، ادب هم داشته باشد. این چنین فردی تربیت شده است و خودکار وظایفش را انجام می‌دهد و نیازی به امر و نهی ندارد. پله دوم کسی است که دوستش داشته باشی، عاقل هم باشد، اما ادب نداشته باشد. از این رو برای تربیت او نیاز به امر و نهی داری. پله پایین‌تر کسی است که دوستش داشته باشی، اما نه عاقل باشد و نه با ادب. این چنین کسی چون دوستش داری قابل تحمل است. آخرین پله کسی است که نه دوستش داری و نه عقل و ادب دارد. از چنین کسی آن چنان بگریز و دور شو که میان تو و او اقیانوس اطلس فاصله اندازد…

عدالت را همه دوست دارند و آن را می‌ستایند… بیاییم سر این که کسی، کسی را به ظلم و ستم بکشد، اینجا چی؟ اگر مظلوم ما باشیم که معلوم است دیگر دمی از عدالت زبانمان خاموش نمی‌شود. اما در مورد ظلم به دیگران که می‌شود، اما و اگر درست می‌کنیم که بله اعدام بد است، خشونت، خشونت می‌آورد و… اگر دستگاه قصاص درست و حسابی راه بیفتد، جرم و جنایت تعطیل می‌شود و حرمت انسانها بیشتر و بهتر نگه داشته می‌شود. آری قصاص، هم عدالت است و هم بازدارنده و هم ضامن حیات! این مطلب عقلی است، یعنی حساب دو دو تا چهار تا دارد، یعنی کاری به هیچ دین و مذهبی ندارد. حالا بوق کرنا دست کسانی است که خودشان ملیونها جنایت می‌کنند و بعدش هم انسان دوست می‌شوند و فریاد حقوق بشرشان گوشها را کر کرده است. بماند…

هیچ فکر کردید که دل هم زخمی می‌شود؟! دل هم مجروح می‌شود؟! سریع‌ترین اسلحه برای زخمی کردن دل هم دم دست است، همین زبان بی صاحب! یک کلمه، تنها یک کلمه کوچک، چها که با دل نمی‌کند! گاهی زخمش یک عمر هم التیام نمی‌یابد!… ما با دل خلایق چها کرده‌ایم؟! اگر پای قصاص به میان بیاید…!!!

همه خوبی‌ها در فرج امام زمان علیه السلام به ثمر می‌نشیند. و جهان هم همه زیبایی‌هایش را در عصر ظهور به نمایش می‌گذارد. با یک حساب سر انگشتی معلوم است دیگر هر اندازه معرفت به خوبی‌ها بیشتر باشد همان اندازه هم انتظار ظهور بیشتر می‌شود. من و تو چقدر مشتاق ظهوریم و چه انداز منتظر فرج؟!

پيامبر صلى الله عليه و آله به ابوهريره فرمود: تو چگونه فكر مى كنى ؟ عرض كرد: طبق آنچه خداوند در قرآن فرموده : (صاحبان خرد در اسرار آفرينش آسمانها و زمين مى انديشند)، من هم درباره اسرار آسمان و زمين مى انديشم . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: فكر كردن يك ساعت تو بهتر از يك سال عبادت است. سپس به ابن عباس فرمود: تو چگونه فكر مى كنى ؟ او در پاسخ گفت : (من درباره مرگ و وحشت روز قيامت مى انديشم ) پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: فكر كردن يك ساعت تو بهتر از هفت سال عبادت است. بعد به آن صحابه فرمود: تو چگونه مى انديشى ؟ او در پاسخ عرض كرد: (من درباره آتش جهنم و وحشت و سختى آن مى انديشم). پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: فكر كردن يك ساعت تو بهتر از هفتاد سال عبادت است. به اين ترتيب ، مساله اختلاف در انواع تفكر و انديشه حل گشته و روشن شد كه پاداش فكر كردن بستگى به نيتها دارد.

علامه مجلسی رضوان الله تعالی علیه می‌فرماید: ابن ابی الحديد در شرح نهج البلاغة[1] از يحيی بن سعيد حنبلی روايت كرده كه گفت من حاضر بودم نزد اسماعيل بن علی حنبلی كه پيشوای حنابله بغداد بود و مردی از حنابله قدری از مردی از اهل كوفه طلب داشت او بنزد اسماعيل آمد. اسماعيل از او پرسيد كه با غريم خود چه كردی؟ طلب خود را از او گرفتی؟ گفت: بيزار شدم از طلب...

اگر زنی برای مسئله‌ی شرعی به خانه من بیاید، وظیفه من پاسخ دادن به اوست. حالا اگر در همان لحظه هم امام زمان علیه السلام به امامزاده تشریف بیاورند و توقف کوتاهی داشته باشند، به جوری که اگر من پاسخ مسئله شرعی این زن را بدهم، از دیدن ایشان محروم می‌شوم. در این صورت جواب این زن را رها نمی‌ٔکنم، هر چند که از دیدن آن حضرت محروم گردم…

برخی از اصحاب پیامبر (عمر، پیوسته) اهل فرار بود، (هرگز) تیری پرتاب نکرد و شمشیر و نیزه‌ای نزد. زمان خطر و جنگ، به گوشه و کنار پناه می‌برد و خود را پنهان می‌کرد و یا به بهانه بیماری از میدان در می‌رفت و همچون حیوان ضعیفی که قدرت هیچ دفاعی ندارد، به گوشه‌ای می‌خزید. هنگامی که دشمن را می‌دید از ترس و پستی، پشت به دشمن کرده و فرار می‌کرد. اما زمان آرامش و تقسیم غنائم، زبان برّانی داشت، و هم چنان که خدا در قرآن فرموده «با شما با زبان برّان برخورد کرده و حریصانه به دنبال غنائم بودند. (الأحزاب19) عمر با این که در زمان جنگ آن چنان بود، اما در زمان آرامش [در موارد متعددی] اصرار به گردن زدن کسانی داشت که پیامبر نمی‌خواست کشته شوند. روزی پیامبر چشمش به عمر افتاد که تمام مسلح بیرون آمده بود. حضرت به خنده افتاد و فرمود فلانی امروز (که از خطر خبری نیست) روز توست! (در امنیت کامل، تمام مسلح بیرون آمده‌ای که شجاعت نداشته‌ات را نمایش بدهی!)

شیطان خیلی زبر و زرنگ است. اصلا در پدر سوختگی نظیر ندارد. هر کسی را از راهی گمراه می‌کند و از کار خیر باز می‌دارد. گاهی در انجام بعضی از کارهای خیر و صالح دچار تردید می‌شدم که آیا نیتم در این کار خیر خداست یا ریاکاری می‌کنم. برای همین هم دست از اقدام می‌کشیدم. برای خودم هم استدلال می‌کردم که خوب، اگر مقصود من از انجام این کار رضای خدا باشد که یقین به خلوصم ندارم. اگر بدون یقین به خلوص هم انجامش دهم که اجری نمی‌برم. پس چرا آن را انجام دهم؟! تا این که برادرم متوجه شد. با نقل داستان جالبی مرا از این دام شیطانی رها ساخت. این شما و این هم داستان: در گذشته نه چندان دور بسیاری از کارهای خیر و عام المنفعه توسط علماء و مؤمنین انجام می‌گرفت. بر همین اساس عالمی دست به ساختن پلی بر رودخانه‌ای زد. دو نفر از محل ساختن پل رد می‌شدند. یکی به دیگری گفت ببین این عالم دارد با ساختن پل ریا می‌کند که مثلا مردم بیشتر به او ارادت پیدا کنند. اتفاقا این سخن به گوش عالم رسید. به جای ناراحتی و اعتراض، جوابی خردمندانه داد. گفت فرض که او درست هم بگوید که من در این کارم ریا می‌کنم و از این جهت اجری نمی‌برم. اما کسانی که فردا از روی این پل می‌گذرند، حتما دعا خواهند کرد خدا پدر فلانی را بیامرزد که این پل را ساخت. تردیدی ندارم که آنها در دعایشان ریا نخواهند کرد. همین اجر برایم بس است.

کسی از رزق و روزی بدش نمی‌یاد. در دعاها هم به زبونای مختلف هی می‌خونیم: «أَسْأَلُكَ أَنْ تَرْزُقَنِي مِنْ فَضْلِكَ رِزْقاً وَاسِعاً حَلَالًا طَيِّباً مُبَارَكا». تا اینجاش که روشنه. اما بعضی رزق و روزی‌ها خطرناکند، خیلی هم خطرناک! مال حروم رو نمی‌گم. اون که خطر نیست، خود آتشه. مقصودم همین روزی حلاله اما دیگه طیب و طاهر نیست! چرا؟! چراش توی این روایته... پس معلوم شد هر دنیایی رحمت نیست و هر رزقی خیر نیست. رزقی که خدا به خاطر غضبش بده، معلومه خیلی خطرناکه! برا همین دنیاشو آباد می‌کنه که زودتر مرخص بشه و بره پی کارش تا دیگه صداشو نشنوه!

زبان ما الکن است از مدح و ثنای تکنولوژی! چندتایی نوشتیم، اما این برکات سر دراز دارد! یکی از نشانه‌های متشخص بودن این است که اجتماعی باشیم. اصلا منزوی بودن نشانه کمبود شخصیت است! هر بیشتر اجتماعی باشیم همان اندازه از شخصیت برازنده‌تری برخورداریم! قبول ندارید؟! شاهد یکی دو تا نیست! اصلا همین شبکه‌های اجتماعی را ببینید! حاصل پیوند تکنولوژی است. تکنولوژی سخت افزاری، دست تکنولوژی نرم افزاری را گرفته و برایمان فرهنگ اجتماعی شدن را زاییده! آن هم چه زاییدنی!!! البته ذهنتان جای بد نرود که صد البته هم نباید برود! چون غولهای تکنولوژی از دامن غولهای اقتصاد سر برآورده! حالا یک غول اقتصادی یا به قول خودمانی یک پولدار خیلی گردن کلفت، دست خیر داشته باشد و بخواهد برای رشد فرهنگ اجتماعی من و شما، مایه بگذارد بد است؟! اصلا کار خیر به اینها نمی‌آید؟ مگر غول… چشم حسود کور! اصلا اگر عقب مانده هستید و نمی‌توانید این برکات غولی تکنولوژی را درک کنید به ما چه؟! مگر شما چشم ندارید، کور هستید؟ یک نگاهی به اطرافتان بیندازید همه در حال فرهیگیدن هستند! گوشی در دست، با گردن کج و دهانی باز، گاهی اخم و گاهی خنده، در اعماق گود اجتماع هستند! و صد البته بی خبر از عالمند! آن هم نه یک اجتماع دو اجتماع! یک فَرْوَند اجتماع! (آخر هواپیما و کشتی خیلی بزرگ است از واحد شمارش آن استفاده کردم) انگشت به دهان می‌مانیم! یک نفر و این همه فعالیت اجتماعی! هم واتساپ، هم تلگرام، هم وایبر، هم لاین، هم… هم… هم…، یک نفر با این همه همهمه!...

نه با یک زبان بلکه اگر با دهانی چهار تاق (دهخدا: کاملا باز) هم مدح و ثنای تکنولوژی را بگوییم باز هم کم گفته و کم سفته‌ایم! در عهد بوق، یعنی دورانی که از این تکنولوژی‌ها خبری نبود، وقتی کسی با کسی کار داشت مستقیم سراغ بنده منزل آن بنده خدا را می‌گرفت و… اگر آن بنده خدا هم خورده شیشه داشت و یا صاحب مرده تشریف داشت، به بچه‌اش می‌گفت برو بگو من نیستم. فرزند آماتور هم می‌رفت و کف دست آن بنده خدای اولی می‌گذاشت که بابام گفته بگویم در خانه نیست! این مشکلات مال دوران بوق یا بهتر بگویم همان عصر حجر به قول حالایی‌ها بود! اما حالا دیگر با تکنولوژی این مشکلات حل شده. چرا که اولا لازم نیست کسی به خودش زحمت داده در خانه بنده منزل را بکوبد و انرژی مستهلک کند. ثانیا به جای پیام رسانی به وسیله بچه آماتور از تکنولوژی استفاده می‌شود که خطا ندارد. اما چطوری؟ این آموزش بسیار پیچیده که صغیر و کبیر در آن به شدت استاد هستند را در چند مرحله افاضه می‌کنم تا بلکه یک پشت کوهی تازه به دوران رسیده مستفیض گردد!...

الحمد لله تکنولوژی خیلی از کارها را راحت کرده است! الحمد لله به برکت تکنولوژی حتی در خصوصی‌ترین جلسات علمی و غیر علمی هم همه در دسترس هستیم! الحمد لله که به برکت تکنولوژی هیچ کار کوچک و بزرگمان از دست نمی‌رود! الحمد لله که تکنولوژی…! یکی از این برکات این است که تمامی خورده فرمایشات «خانم بچه‌ها» به اضافه «دل دان و قلوه گرفتن‌ها» در تمامی ساعات و لحظات و جلسات امکان پذیر شده است!… یکی از فامیلها، حالا مهم نیست فامیل دور باشد یا فامیل نزدیک، پس از مدتها بنده منزل را به قدوم خود منور کرده، و خب معلوم است که بساط چاق سلامتی چقدر گرم است و… در این بساط خیلی گرم!… هر از چند گاهی این گوشی همراهش می‌زنگد یا می‌لنگد (یعنی می‌لرزد) و تمامی حواس مهمان عزیز را هم به لزره در می‌آورد، آن چنان که یادش می‌رود که اصلا کجاست و یا با کی می‌حرفیده یا کی با او وقتش را طلایی می‌کرده!!! حالا این کسی که این هم لرزه به اندام این میهمان عزیزتر از جان انداخته، کسی نیست جز سلطان فخیمه یعنی خانم بچه‌ها! عملیات لرزه اندازی هم چیزی نیست جز خورده فرمایشات و یا دل و قلوه دادنها یا گزارشات وزارت داخله به وزارت خارجه یا برنامه ریزی برای رفتنی که تازه آمدنش شروع شده!!!… آقایی بسیار محقق!!! در مسایل غامض علمی گیر و گور دارد. به مصداق ز گهواره تا گور دانش بجوی، صله رحم را بهانه‌ای کرده تا عطش به علم و دانش و بینش را فرو بخواباند!!! با اِهنّی و تلپّی فرصت را غنیمت شمرده و سفره معضلات و مشکلاتش را دارد می‌گشاید که… که باز همان بساط خیلی گرم و حرکاتی خیلی دل گرم… شروع می‌شود… ما چقدر باید شاکر این تکنولوژی باشیم که برای ما این همه ادب و آداب به ارمغان آورده! تنها خدا می‌داند!…

گفت: ایرانیا (بخوانید مذهبیا) اسطوره‌هاشون عربند. گفتم: آره غیر مذهبیا اسطوره‌هاشون یا آمریکایی و اروپاییند، یا اگه اسطوره ایرانی دارند، یه حرف مشت پر کن و اساسی ازشون ندارن. بله مثلا می‌گن کورش کبیر چنین گفت، زرتشت چنان گفت، ولی هر چی اینا گفتن نه تنها تو هیچ متن تاریخیی ایرانی پیدا نمیشه، بلکه عین...

ریان بن صلت می‌گوید روزی در خراسان از امام رضا علیه السلام پرسیدم که ای سرور من هشام بن ابراهیم عباسی از شما نقل می‌کند که شما به او اجازه گوش دادن به موسیقی را داده‌ای. (آیا این درست است؟) حضرت فرمود (هشامِ) زندیق دورغ گفته است. چنین چیزی نبوده است. تنها چیزی که بود، از من درباره موسیقی پرسید. در پاسخش گفتم: مردی نزد امام باقر علیه السلام آمد و درباره گوش کردن موسیقی پرسید. امام باقر علیه السلام به او فرمود: زمانی که خداوند (تمامی) حق و باطل(ها) را جمع کند و حق و باطل(ها) را از هم جدا کرده و آنها را مشخص نماید، موسیقی با کدام یک خواهد بود و در کجا جای دارد؟ (در باطلها جای خواهد داشت یا در حقها؟) آن مرد پاسخ داد: با باطل(ها). امام باقر علیه السلام فرمود: همین برای تو بس است. تو بر خودت حکم کرده و قضاوت نمودی. (تکلیفت را خود روشن ساختی و نیاز به مطلب دیگری نداری.) سپس امام رضا فرمود سخن من با هشام این گونه بود. (ولی او سخن مرا تحریف نموده است.) شبیه همین مطلب درباره انواع قمارها هم آمده است. البته در پایان امام علیه السلام افزوده است: تو را چه به باطل! خیری در باطل نیست. مطلب یاد شده هر چند ساده به نظر می‌آید، اما غوغای علمی بزرگی است که از اقیانوس دانش آل محمد برخواسته است. این روایات، شاه کلیدی کلید طلایی است که در حوزه مختلف قفلهای پیچیده را می‌گشاید…

قال الرضا علیه السلام: احسنوا جوار النعم فإنها وحشية ما نأت عن قوم فعادت اليهم.[1] (قدر نعمت‌ها را بدانيد و) حق همسايگی‌شان را نيکو به جا آوريد؛ زيرا آنهاسخت گريزانند (و به سرعت از دست رس دور مى‌شوند. هرگز چنين نيست که) dir="RTL"...

آخوند ملا فتح علی این آیه قرآن را خواند: و اعلموا أن فيكم رَسولَ اللَّهِ لو يُطيعكم في كثير مِن الأمر لعنتم و لكن اللَّه حبب إليكم الإيمان... سپس شروع به تفسیر این جمله از آیه نمود که حبب الیکم الایمان… پس از بیان طولانی برای آیه تفسیر جدیدی کرد که پیش از این، این تفسیر را از وی نشنیده بودند. از وی توضیح خواستند (پس توضیح کافی و شافی ایشان و بدیهی شدن مطلب) جمع حاضر تعجب کردند که چرا پیش از بیان ایشان، به این معنا(ی روشن) پی نبرده‌اند. این جمع (از بزرگان نجف) روز دوم نیز نزد ملا فتح علی حاضر شدند. ایشان همان آیه را به معنای دیگری تفسیر نمود. دوباره از ایشان توضیح خواستند و (پس از توضیح کافی ایشان) از این که پیش از بیان ایشان به این معنای جدید پی نبرده بودند، شگفت زده شدند. روز سوم همین جریان تکرار شد و پیوسته بر همین منوال هر روز که حاضر می‌شدند معنای جدیدی برای آیه مطرح می‌کرد. این مسئله تا نزدیک به سی روز تکرار شد...

سالها پیش به روستایی دور افتاده رفته بودم. در این روستا خبری از وسیله رفت و آمد نبود. اولها که پیاده می‌رفتیم. در یک سفر، هنگام برگشت وانتی گیرم آمد. در مسیر راه راننده بعد از مقدمه چینی و عذرخواهی گفت فلانی چرا ما نمی‌توانیم برخی از گناهان را ترک کنیم و شما اصلا به دنبال آن نمی‌روید؟ پرسش حسابی بود، پاسخ حسابی هم می‌خواست، و صد البته در خور درک او. گفتم مثلا چه گناهی؟ اشاره به زنان کرد. ...

در تحقیقاتم درباره‌ی اسلام متوجه شباهت‌های اسلام و کتاب مقدس شدم. بسیاری از تعالیم کتاب مقدس نه به صورت حکم و قول مستقیم پیامبران، بلکه سنت عملی آنها نقل شده که باید از آنها هم پیروی کرد. مثلا خدا به موسی (ع) می‌گوید هنگام ورود به سرزمین مقدس کفش‌هایش را از پا در آورد. امروز هیچ کس در کلیسا کفش‌هایش را در نمی‌آورد،‌ ولی در عوض هیچ مسلمانی با کفش وارد مسجد نمی‌شود، چون مسجد مکان مقدسی است. باز در کتاب...

سفر اولی که مشرف شدم نجف، در نخستین زیارت مولا ابا الحسن دچار انقباض روحی شدید شدم و اصلا حالت رقت قلب دست نداد. بسیار ناراحت شدم. سفر اول، زیارت اول، آن هم این جوری! همین جور که با ناراحتی در محضر امیرالمؤمنین علیه السلام نشسته بودم به قلبم افتاد که دشمنان حضرت زهرا سلام الله علیها را لعن کنم. شروع کردم به لعن قاتلین حضرت. کم کم احساس کردم آن قساوت کم می‌شود و تا کلا از بین رفت و مشکل حل شد. (نقل به مضمون) نگارنده از این تجربه ایشان بسیار سود برده است. خدایش رحمت کند.