×

درباره میز اخباریت و اخباریون

ساحت برخی از دانشمندان اخباری پاک‌تر از این است که برخی جاهلانه‌ها و ظالمانه‌ّها به آنها نسبت داده شود… طبقه سومی هم هستند که بیشتر جاهلانه‌ها و ظالمانه‌ها در این طبقه دیده می‌شود. کانون لجاجتها و عنادها همینانند که متأسفانه به خاطر حب ریاست میداندار و میاندارند. با شرمساری از ساحت اخباریون اهل تقوا و ورع این میز را می‌گشاییم.
×
آرزوی رخصت...!
یا علی! ای آقای من!
ای نور خدایی در دل تاریکی‌ها!
ای ستون دین!
تو را سپاس می‌گویم که در سایه لطفت قدمی برداشتم.
تو، تویی!
و من، کمتر از مورچه در بارگاه سلیمان!
تو را از پیش‌کش کاری چنین اندک برتر می‌دانم؛
اما آرزومندم رخصت دهی تا کار ناچیزم را به نام تو زینت بخشم.
اگر چنین گردد متواضعانه بسی شادمان و مفتخرم.
شاید خدای از تقصیراتم بگذرد و آن را خالص بپذیرد.
تو پدر یتیمان و همسر بیوه زنان و حامی بی‌کسانی!
و من یتیمی غریب!
و خوب می‌دانی غم سنگین یتیم را، آن هم یتیمی غریب.
تو بر من منت گذاری اگر به افتخار این هدیه رخصت فرمایی،
و من سر به آسمان سایم اگر قبولت افتد.
آقای من ای علی فدایت گردم.
*****
مولای ياعلی!
يا نور الله فی ظلمات الارض!
يا عمود الدين!
أشکرک علی اتمام عملی هذا فی ظلک.
أنت أنت؛
و أنا أقل من النمل الی سليمان؛
فأُجِلّک من هديتی إليک؛
لکن أرجوک أن تأذن لی فی تزيين عملی هذا الحقير القلیل،
بوضع اسمک المقدس عليه،
سرورا و فخرا مع التواضع؛
لعل الله يتجاوز عن­تقصيری ويقبله خالصا
إنک زوج الارامل و ابو اليتامی و کافل الايتام،
و أنا يتيم غريب،
و أنت أعلم بشدة هموم اليتيم خاصةً إذا کان غريبا؛
فامنن علی بهذا الفخر!
مولای ياعلی روحی فداک!
×

جستجوی پیشرفته

جستجو در میزهای







دامنه جستجو


×

ارتباط با ما

info@aashtee.org :پست الکترونیک ما
rssfacebooktwitterinstagramgoogleplustelegramtelegram
اخباریت و اخباریون
بسم الله الرحمن الرحیم
سه شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۷
۶ رمضان ۱۴۳۹
ابزار
  • نمایش دو ستون
  • نمایش درختواره
  • نمایش متن مقاله
  • بستن متن‌ها
درختواره
سنیان معاند، اهل حدیث معاصر امام جواد علیه السلام
سنیان معاند، اهل حدیث معاصر امام جواد علیه السلام
اهل حدیث در زمان مأمون (معاصر حضرت رضا علیه السلام) به سنیانی اطلاق می‌شد که با امیرالمؤمنین علیه السلام عناد و دشمنی داشتند.
در جریانی مفصل مأمون نخبگان اهل حدیث را گرد آورده و با آنان مناظره می‌کند و آنان را به سختی محکوم کرده و شکست می‌دهد.
توجه شما را به گزیده‌ای بسیار خلاصه، از این جریان فوق العاده جلب می‌کنیم...
اخباریون پاسخ دهند
اخباریون پاسخ دهند
نظریه اخباریون به تفصیل بررسی شد.
روشن شد که استدلالهای مطرح شده برای اثبات این نظریه، همگی مخدوش است. علاوه بر این، این نظریه در تضاد با بسیاری از روایات است.
گردآوری همه این تناقضات، مجالی گسترده می‌طلبد که خارج از حوصله نوشتار است.
پیداست که لازم است اخباریون به این تناقضات پاسخ دهند. علاوه بر این، پرسشهای فراوان دیگری هم وجود دارد.
همه اینها در انتظار پاسخ اخباریون صف کشیده‌اند.
در این بخش برخی از این پرسشها را به تدریج می‌آوریم.
بدیهی است در صورتی که کاربران برای این پرسشها پاسخی ارسال کنند، با رعایت دقیق و کامل امانتداری آن را نشر خواهیم داد.
رساله‌های عملیه مراجع بدعت یا سنت
رساله‌های عملیه مراجع بدعت یا سنت
آنچه به وضوح از بررسی تاریخ فقه شیعه و مطالعه کتب اصحاب امامیه دیده می‌شود این است که نوشتن رساله در میان فقهاء و محدثین رواج داشته و سنتی دیرینه بوده است.
«رساله‌های قرن چهارم هجری»
عمل کردن به احکام عملی با مطالعه کتب روایی برای عموم کاری مشکل و ملال آور است.
به همین جهت اولین اصلاحی که در کتب احکام صورت گرفته، حذف اسانید روایات بوده است.
صدوق ابتدای کتاب فتوایی خود مقنع می‌نویسد:
«سپس کتابی تألیف کردم و نام آن را مقنع گذاردم… و اسانید آن را حذف کردم که جابجایی آن آسان شود و حفظ کردن آن سخت و برای خواننده ملال آور نباشد.»
«رساله‌های قرن پنجم»
این تغییر در قرن پنجم بیشتر شد.
در کتب فتوایی نه تنها خبری از اسناد نیست، بلکه خود روایات هم ذکر نشده است و فقط به ذکر فتوای نویسنده بسنده شده است.
از معروفترین این کتب می‌توان به کتب فتوایی شیخ مفید، سید مرتضی، ابوالصلاح حلبی، سلّار، شیخ طوسی، و ابن براج اشاره کرد.
آنچه بیشتر مورد توجه است رساله‌هایی است که توسط محدثین مثل علامه‌ی مجلسی و محدث کبیر شیخ عباس قمی رضوان الله علیهما نوشته شده که جماعت نواخباری آنان از خود می‌دانند و اقوال آن‌ها مورد توجه اخباریون است.
در ادامه فهرستی از معروف‌ترین رساله‌های فتوایی فقهاء و محدثین شیعه ارایه می‌گردد.
آموزش تقیید اطلاق لفظی به قرائن عقلیه (تقیید به نقض غرض)
آموزش تقیید اطلاق لفظی به قرائن عقلیه (تقیید به نقض غرض)
استنباط تقیید دلیل لفظی توسط عقل، یکی از مصادیق رابطه ادله لفظیه با عقل است.
امام صادق علیه السلام در روایت زیر، این استنباط را به حسین منذر می‌آموزد.
حسین بن منذر می‌گوید به امام صادق علیه السلام عرض کردم همسرم مالی به من داد که هر کاری خواستم با آن بکنم.
آیا می‌توانم از مال همسرم کنیزی بخرم که با او آمیزش کنم؟
حضرت پاسخ داد: نه (حق چنین کاری نداری زیرا) همسرت مال به تو داده است که چشم او را روشن کنی (و او را خوشحال سازی) و تو (با خرید کنیز و…) می‌خواهی چشمش را بسوزانی (و اشکش را درآوری)!…
این بیان مشتمل بر حلقه‌ای پنهان است که امام آن را به وضوحش گذاشته است و آن حلقه عبارت است از:
«همسرت مالی به تو داده است که تو از مال او استفاده کنی و خوشحال شوی».
بنا بر این تمامی حلقه‌های مستند عبارتند از:
همسرت مالی به تو داده است (کار همسر).
هدف همسرت از دادن مال، احسان به تو است که از مال او استفاده کنی.
با این احسان همسرت، تو هم خوشحال شوی. (غرض اولیه)
در مقابل این احسان همسرت، تو هم به او احسان کنی و همسرت را خوشحال سازی. (غرض نهایی)…
بنا بر این اطلاق لفظی مصرح به این قرینه عقلی مقید می‌شود.
در اصول از این گونه قرائن عقلیه با تعبیرات مختلفی یاد می‌شود. مانند نقض غرض، یلزم من وجوده عدمه، قرینه داخلیه، قرینه مقامیه، تناسب حکم و موضوع و….
آن چه مهم است این است که امام در مورد پرسش راوی می‌توانست تنها به بیان حکم، یعنی عدم جواز خرید کنیز، بسنده کند. همچنان که در حدیث دیگری چنین کرده است. اما در این حدیث علاوه بر بیان حکم، مستند آن را نیز بیان می‌فرماید.
امام با بیان مستند حکم، کیفیت تقیید اطلاقات لفظی به قرینه عقلیه را به استفتاء کننده آموزش می‌دهد…
استنباط جالب امام صادق ع از «نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ»
استنباط جالب امام صادق ع از «نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ»
توضیح استدلال حضرت این گونه است که:
خداوند پیش از این جمله، زنان را به کشتزار تشبیه کرده است. (نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ)
غرض عقلائی از کشت و کار، برداشت محصول است. (ظهور عرفی)
لذا کشتزار هم، محل برداشت محصول است. (لازمه ظهور عرفی)
محصول متناسب با انسان، فرزند آوری است. (تناسب عقلی حکم و موضوع)
محل فرزند آوری، منحصر به فرج است.
بنا بر این «أَنَّى» نمی‌تواند مکانی باشد تا نتیجه گرفته شود که…
از نظر فنی این بیان امام، قیاس مضمره است…
این استدلال بر اساس ظهور عرفی و عقلایی «حرث» (کشتزار) است.
لازمه کشتزار بودن، «قابلیت برداشت محصول» است.
این لازمه، مسلم مصداق دلالت التزامی نیست، زیرا بیّن به معنای اخص نیست.
بنا بر این، خارج از دلالت لفظ و منطوق آیه است.
اما در عین حال قابلیت برداشت محصول، لازمه عقلی کشتزار است.
به سخن دیگر امام علیه السلام در این استدلال به لازمه عقلی مفهوم عرفی تکیه فرموده است…